September vind ik altijd een bijzondere maand. De zomer is nog niet helemaal voorbij, maar ondertussen merk je dat er iets verandert. De avonden worden korter, de lucht voelt anders en langzaam begint de natuur zich klaar te maken voor een nieuw seizoen. Misschien herkennen we dat gevoel ook wel in ons eigen leven. Soms weet je dat er iets aan het veranderen is, zonder dat je precies kunt zeggen wat. Je voelt dat iets niet meer helemaal past. Een situatie, een gewoonte, een manier waarop je altijd met dingen bent omgegaan. Maar als iemand je vervolgens vraagt wat je dan wél wilt, heb je daar misschien helemaal geen antwoord op. En dat kan behoorlijk onrustig voelen. We zijn gewend om richting te willen hebben. Om te weten wat de volgende stap wordt. Als iets niet goed voelt, willen we het liefst begrijpen waarom én meteen weten hoe het anders moet. Maar misschien hoeft dat niet altijd.
De ruimte tussen weten en nog niet weten
Ik heb zelf lang gedacht dat je pas een stap kon zetten als je wist waar je naartoe wilde .Inmiddels begin ik daar anders naar te kijken. Soms is het eerste inzicht helemaal niet: dit is wat ik wil. Soms is het alleen maar: dit klopt niet meer voor mij. En ook dat is waardevolle informatie. Je hoeft niet meteen een compleet plan te hebben. Je hoeft niet vandaag te beslissen hoe je leven er over een jaar uit moet zien. Soms begint verandering veel kleiner. Met eerlijk erkennen wat je voelt. Met merken waar je energie van krijgt en waarvan juist niet. Met jezelf toestaan om ergens nog geen antwoord op te hebben. Juist in die ruimte kan langzaam duidelijk worden wat wél bij je past.
Niet ieder antwoord zit in je hoofd
Als ik ergens onzeker over ben, kan ik er eindeloos over nadenken. Alle mogelijkheden bekijken, voor- en nadelen afwegen en vervolgens nóg een rondje denken. Alsof het antwoord vanzelf verschijnt wanneer ik er maar lang genoeg over nadenk. Maar sommige antwoorden laten zich niet bedenken. Soms merk je pas wat bij je past wanneer je iets ervaart. Wanneer je een kleine stap zet. Wanneer je ergens nee tegen zegt. Of juist een keer ja. Wanneer je voelt dat iets rust geeft in plaats van onrust. Dat betekent niet dat je zomaar alles op gevoel hoeft te doen. Je verstand is waardevol. Maar je hoeft ook niet ieder gevoel weg te redeneren omdat je het nog niet volledig kunt verklaren.
Je mag onderweg zijn
Misschien zit jij op dit moment ook ergens tussenin. Je weet wat je achter je wilt laten, maar nog niet precies wat ervoor in de plaats komt. Of misschien weet je zelfs dát nog niet en voel je alleen dat er ergens iets schuurt. Dan hoef je jezelf niet te dwingen om vandaag duidelijkheid te hebben. September laat eigenlijk heel mooi zien dat verandering niet van de ene op de andere dag hoeft te gebeuren. Een boom staat vandaag ook niet volop in het groen om morgen ineens kaal te zijn. Het verandert langzaam. Bijna ongemerkt. Misschien mogen wij onszelf die tijd ook geven. Niet stilstaan totdat we het hele antwoord hebben, maar kleine stapjes zetten. Kijken. Voelen. Soms bijsturen .En erop vertrouwen dat richting niet altijd iets is wat je vooraf moet kennen.
Soms ontstaat richting pas terwijl je onderweg bent.
Reflectievraag
Waar in jouw leven probeer je nu een antwoord te vinden, terwijl je jezelf misschien wat meer tijd mag geven om het te ontdekken?