Deze maand word ik 45.
Zo’n verjaardag nodigt bijna vanzelf uit om terug te kijken. Waar sta ik nu? Welke keuzes heb ik gemaakt? Wat heb ik geleerd? En misschien nog wel belangrijker: welke richting wil ik vanaf hier op?
Vroeger dacht ik misschien dat je op een bepaalde leeftijd wel ongeveer ‘af’ zou zijn. Dat je wist wie je was, dat je leven een vaste vorm had gekregen en dat de grote keuzes inmiddels wel gemaakt waren. Nu ik 45 word, zie ik dat anders. Ik hoef helemaal niet af te zijn. Ik wil juist blijven leren, groeien en mezelf ontwikkelen.
Voor mij voelt 45 worden daarom niet als opnieuw beginnen. Het voelt als dichter bij mezelf komen.
Niet langer alleen maar doorgaan
Ik ben iemand die lang kan doorgaan. Soms langer dan goed voor mij is. Verantwoordelijkheid nemen, volhouden en rekening houden met anderen zijn mooie eigenschappen, maar ze kunnen er ook voor zorgen dat je jezelf onderweg een beetje kwijtraakt.
Wanneer je steeds probeert te voldoen aan de verwachtingen van anderen, raak je gemakkelijk verwijderd van de vraag: wat wil ík eigenlijk?
De afgelopen jaren heb ik geleerd dat mijn grenzen ertoe doen. Dat ik niet iedereen tevreden hoef te houden. En ook dat ik sterker ben dan ik zelf lange tijd dacht.
Dat inzicht ontstond niet op één bijzonder moment. Het groeide langzaam, door veel te observeren en door gesprekken en situaties op mijn werk en in mijn leven. Steeds duidelijker voelde ik: als ik wil dat er iets verandert, zal ik zelf de eerste stap moeten zetten.
Niet omdat ik alles alleen moet doen. Hulp ontvangen is geen zwakte en ik hoef niet alles zelf te dragen. Maar niemand anders kan voor mij bepalen wat bij mij past. Niemand anders kan namens mij zeggen: tot hier en niet verder. En niemand anders kan mijn leven een richting geven die werkelijk als de mijne voelt.
Die keuze moet ik zelf maken.
Kiezen voor mezelf
Voor jezelf kiezen klinkt soms groot of zelfs een beetje egoïstisch. Toch betekent het voor mij niet dat ik geen rekening meer houd met anderen. Het betekent dat ik mezelf niet langer vergeet terwijl ik dat doe.
Het betekent dat ik mag luisteren naar wat ik voel, mijn grenzen serieus mag nemen en afscheid mag nemen van wat niet meer bij mij past. Voor mij zijn dat vooral het eindeloos doorgaan en het leven naar verwachtingen die niet van mijzelf zijn.
Loslaten gaat niet altijd in één keer. Soms weet je verstandelijk allang dat iets niet meer past, terwijl je gevoel nog tijd nodig heeft. Soms zet je twee stappen vooruit en daarna weer één terug. Ook dat hoort erbij.
Ik begin dus niet opnieuw omdat alles wat achter mij ligt verkeerd was. Alles wat ik heb meegemaakt, geleerd en geprobeerd, neem ik mee. Maar ik wil vanuit die ervaring wel bewuster kiezen. Niet automatisch doorgaan op een bekende weg, alleen omdat ik daar nu eenmaal al op loop.
Een leven lang blijven leren
Leren en mezelf ontwikkelen zijn altijd belangrijke onderdelen van mijn leven geweest. Ik heb door de jaren heen allerlei opleidingen en cursussen gevolgd en ik doe dat nog steeds. Eigenlijk wil ik daar nooit mee ophouden.
Ik wil mijn hele leven nieuwsgierig blijven. Nieuwe inzichten opdoen, mezelf beter leren begrijpen en vaardigheden ontwikkelen waarmee ik ook iets voor andere mensen kan betekenen. Niet om zoveel mogelijk diploma’s te verzamelen of ooit te kunnen zeggen dat ik alles weet. Juist niet. Hoe meer ik leer, hoe duidelijker het wordt hoeveel er nog te ontdekken valt.
Ontwikkeling heeft voor mij twee kanten. Wat ik leer, helpt mij om zelf verder te groeien. Tegelijkertijd kan ik die kennis en ervaring gebruiken om anderen beter te begeleiden. Het één staat niet los van het ander.
Op mijn 45e hoef ik dus niet ‘klaar’ te zijn. Het besef dat ik mag blijven leren en veranderen, geeft me juist ruimte.
Adriana Inzicht als deel van mijn nieuwe richting.
Adriana Inzicht staat voor mij op dit moment bovenaan als het gaat om de dromen die ik wil volgen. Het is meer dan alleen een praktijk of een naam. Het staat ook voor de richting waarin ik mijn leven wil opbouwen: met meer aandacht, verdieping, nieuwsgierigheid en ruimte om werkelijk te luisteren.
De opleidingen die ik volg en nog wil volgen, horen daarbij. Net als mijn eigen ervaringen en alles wat ik onderweg over mezelf leer. Adriana Inzicht is daarom geen vastomlijnd eindpunt. Het mag met mij meegroeien.
Ik weet nog niet precies hoe alles zich zal ontwikkelen. En misschien hoeft dat ook niet. Ik hoef niet de hele route al te overzien om vandaag een stap te mogen zetten.
Dat is misschien wel één van de belangrijkste dingen die ik mezelf in dit nieuwe levensjaar wil meegeven: vertrouwen ontstaat niet altijd vóórdat je begint. Soms groeit het pas doordat je in beweging komt.
Wat ik meeneem naar mijn 45e levensjaar
Ik neem mijn nieuwsgierigheid mee. Mijn verlangen om te blijven leren. Mijn kracht, ook op de momenten waarop ik die zelf niet meteen voel. En het besef dat mijn grenzen geen hindernissen zijn, maar richtingaanwijzers.
Wat ik steeds meer wil achterlaten, is het idee dat ik maar moet blijven doorgaan omdat anderen dat van mij verwachten. Of dat het op een bepaalde leeftijd te laat zou zijn om van richting te veranderen, een nieuwe droom te volgen of dichter bij jezelf te komen.
Misschien is ouder worden niet het moment waarop je alle antwoorden hoort te hebben. Misschien is het juist het moment waarop je jezelf betere vragen leert stellen.
Daarom wil ik ook jou uitnodigen om even stil te staan bij drie vragen:
Wat wil jij meenemen naar een volgende periode in je leven?
Wat mag je met liefde achterlaten?
Waar wil je jezelf meer ruimte voor geven?
Je hoeft de antwoorden niet direct te weten. Soms begint verandering simpelweg met jezelf toestaan om de vraag te stellen.
Ik word 45. Niet af, niet uitgeleerd en ook niet zonder twijfels. Wel bewuster van wie ik ben, van wat niet meer past en van de richting die ik wil kiezen.
Niet opnieuw beginnen, maar verdergaan
dichter bij mezelf.